گاهی با خودم فکر میکنم دیگر از آدمهای پیچیده نقابدار خسته شدهام. دلم فقط یک انسان واقعی میخواهد؛ کسی با دلی پاک، نگاهی راست و روانی آرام. کسی که مهربانی را بلد باشد، احترام را فراموش نکند و برای دوست داشتن، بازی و نمایش نداشته باشد. کسی که بودنش آرامش بیاورد، نه دل آشوب،؛ اعتماد بسازد، نه تردید. دلم میخواهد همراه زندگیام نیکخو و مردم وار باشد؛ با، لبخندی صمیمی و قلبی که ارزش محبت را بداند. کسی که در روزهای سخت کنارم بماند و در روزهای خوب، شادی را با من قسمت کند. من به دنبال ابر زن نیستم؛ تنها کسی را میخواهم که واقعی باشد، با همهی سادگی و راستگویی. باور دارم اینکه همیشه «گزینههای دیگر» هستن، دلیل نمیشه آدمی رو بشه بهسادگی جایگزین کرد… آشناییهایی هستن که ارزشِ موندن و شناختن دارن.